شوره گز از انواع درخت گز است نام محلى آن در جنوب خراسان و كرمان « گز شاهى » و « شوره گز » و در بلوچستان « باهوگزا » مىباشد . در كتب طب سنتى « اثل » و « اثل » نامبرده مىشود . به فرانسوى Tamarix oriental و به انگليسى Athel tamarisk و Desert athel گفته مىشود . گياهى است از خانوادهء Tamaricaceae نام علمى آن Tamarix aphylla ( L . ) Karst . و مترادفهاى آن T . furas Hamilt . و T . orientalis Forsk . و T . articulata Vahl . و Thuja aphylla L . مىباشد . مشخصات درختى است كبود رنگ صاف به بلندى حدود 10 متر . برگهاى آن ريز داراى غلاف و انتهاى آن نوكدار مىباشد . گلهاى آن خوشه‌اى باريك پرپشت با پايك كوتاه و گالهايى در گره‌هاى شاخه‌هاى درخت در ابعاد يك نخود ايجاد مىشود . اين درخت در مصر ، عراق ، عربستان ، ايران ، افغانستان و پاكستان انتشار دارد . در ايران در مناطق خشك و گرمسير جنوب و برازجان ، دالكى ، بوشهر تا جاسك و بمپور و سيستان و بم و طبس مىرويد . چوب آن سفيد و شكننده است و در اين مناطق براى جلوگيرى از پيشرفت شنهاى روان كاشته مىشود .